Gonzo: “O que pasa é que neste país a xente non ten moito interese en estar informada”

IMG_394

Foto: María Pena Fraiz

Todo ocorreu en quince minutos. Eran as doce do mediodía. Noitábrega estaba impaciente ante  o que se lle viña enriba. Situados no lugar de La Toja, anteriormente coñecido como La Toja, xa que polo nome de A Toxa ninguén de fóra (e de dentro) o coñece,  recoñecíamos o terreo.  Entre tanto luxo, coche de alta gama e señoritos de “bien vestir” apareceu no seu Dyane 6 (Sí, nun Dyane 6) cal “Llanero solitario”, Fernando González “Gonzo.” Descubrimos a nosa identidade e invitounos a subir ao seu coche, sen ofrecernos un caramelo nin nada, para ir a un bar moi preto do paseo marítimo. Chegamos un pouco apertados e entre uns cafés e un té comezaba a gravadora a andar. O resto é historia aquí escrita.

 Que significa ser Gonzo?

Gonzo, o meu Gonzo, é un sobrenome que provén da escola. Nela había moitos rapaces chamados Fernando González e eu como son Fernando González González pois rematou sendo unha evolución culminada en “Gonzo.” Así que non ten moito máis significado que a de ser un mesmo.

Despois, claro, sendo como son, un xornalista, asóciase co xornalismo gonzo. Pode ser algo que a min me atrae pero que é outra cousa. Incluso pode ter algunha semellanza co que eu fago pero non e ese tipo de xornalismo nin por asomo.

Facer un Gonzo unha marca? Non sei…digamos para ter unha teoría que é a de poder devolverlle aos políticos que o merecen o descaro co que eles actúan de cara aos cidadáns.

  • Pero aínda así ser ou facer un Gonzo parece unha marca, como por exemplo o estilo Ana Pastor

Facer un Gonzo unha marca? Non sei. Esas cousas son máis unha percepción do que o veu que do que o fai. Eu dígovos que isto é o que me gusta facer cando realizo as reportaxes. Se por exemplo fago algo cun político gústame ir algo máis alá do que a eles lle gustas que vaias. Isto tradúcese en facerlle certas preguntas incómodas, repreguntas, tirarlles unha “coña marinera“ de cando en cando ou sacar temas que non son habituais. Como exemplo máis práctico foi o de intentar entregarlle 50 euros a certos políticos dicindo se os querían así ou metidos nun sobre.

Se todo o que dixen significa facer un Gonzo pois digamos para ter unha teoría que é a de poder devolverlle aos políticos que o merecen o descaro co que eles actúan de cara aos cidadáns. Se os políticos non se cortan á hora de tomar decisións ou facer unhas declaracións que fannos botar as mans á cabeza pois eu tampouco me vou corta á hora de lles preguntar

  • Hai dúas personalidades en vostede, é dicir, unha Gonzo e outra Fernando González ou sempre foi así, tal e como o coñecemos?

Non, non. Gonzo non é unha personaxe. Eu fun así sempre.

…agora precisas dunha acreditación para estar na beirarrúa de enfronte do Congreso…Se cruzas esa liña enseguida che ven un policía.

 Sendo como é hai algún lugar no que non sexa ben recibido?

Home, cando chegas a certos actos como por exemplo un almorzo informativo en Madrid protagonizado por alguén do PP seguro que pensan frases como “xa están aquí os de El Intermedio para liala”

Cando nós aparécemos nalgún destes actos danse certas situación incómodas para eles. Ao ser así entendo que non somos ben recibidos, xa que cambiamos un pouco a dinámica dos actos. O de non ser ben recibidos vese nas expresións das facianas dos políticos nos seus responsables de prensa e incluso  en algún compañeiro de outros medios.

  • Pero nalgún sitio estades vetados?

Sí, no Congreso nunca puiden entrar pero sen embargo nos Parlamentos Autonómicos e demais cámaras provincias e locais sí que podemos.

O caso do Congreso é moi curioso. Cando eu empecei no “Caiga quien Caiga” non, pero agora precisas dunha acreditación para estar na beirarrúa de enfronte do Congreso. Se ven calquera político tes como máximo a beirarrúa de enfronte para meterlle o micrófono. Se cruzas esa liña enseguida che ven un policía. Esta é a situación na que nos atopamos para facer o traballo.

  • E no Senado tamén vos prohibiron entrar?

Home, pois nunca intentamos pedir o permiso. Tampouco creo que nos deixasen pasar. Como nos consideran ou catalogan como un programa de entretemento e non informativo non teríamos a acreditación. Esa é a criba que fan. Iso sí, eu entrei neste lugar con outro programa pero non co El Intermedio.

  • Tampouco e que os políticos se presten moito, aínda que agora por exemplo Rajoy está facendo cousas que antes non facía.

Sí, pero aínda que sexa o habitual hai de todo. No caso de Rajoy o máis característico é que non se preste. O que ocorre e que como chegamos a un ano electoral está a facer unha campaña de imaxe. El agora contesta a todo como por exemplo a decisión de Artur Más de converter as eleccións autonómicas en plebiscitarias. Contesta porque ten que vender a súa mercadoría.

Eu espero que a xente non se esqueza do que foron os 3 anos anteriores da súa lexislatura. Este señor foi quen de escapar de vinte ou 30 periodistas que estaban co micrófono en man no Senado. Ante unha pregunta deu media volta e marchou. Ese é o verdadeiro Mariano Rajoy, non o que sae agora. Aínda que saia máis en público e solte o seu discurso, no acepta preguntas.

…o periodismo é “contar o que o poder non quere que se conte. Todo o demais e propaganda.”

Pode definir coas súas palabras o que é o periodismo?

Depende, para min hai unha definición moi clásica que camiña entre nós que di que o periodismo é “contar o que o poder non quere que se conte. Todo o demais e propaganda.” Quédome con esta definición.

Hai que dicir que isto é unha das vertentes desta profesión, que a min me gusta, pero non é a única. Periodismo tamén é darlle voz a quen non ten o acceso a altofalantes sociais, é dicir,  contar historias de xente que se ti non a estás a contar o resto da sociedade non se decatarían do que está a acontecer. Non se decatan de que a xente sofre por certas circunstancias. Tamén se deben romper estereotipos como por exemplo o prexuízo que había en España de fai uns anos cara ós homosexuais. Para romper este estereotipo decidimos amosar a vida dun homosexual. Isto faise para normalizar situacións que non o están por descoñecidas.

…características que deberían de ser comúns a todas as disciplinas xornalísticas…o rigor, a honestidade e a fidelidade…fidelidade a intentar ser o altofalante do que un cre que ve e do que acontece.

  • Logo, cantos tipos de periodismos hai?

Haber hai un no cal caben moitos tipos de cousas. Cando eu entrei na Facultade a primeira definición que tiven de xornalismo era a de: “formar, informar e entreter.” Pero as preguntas que me asaltan son  a de cómo se debe facer? Se se poden facer as tres acepcións á vez? Se intentas formar mentres entretés , se informas mentres entretés ou se se pode eliminar algunha destas tres acepcións. Así por exemplo está o xornalismo deportivo que é máis de entreter que informar.

Dito isto pois sí, hai moitos tipos de xornalismo. Hai tantos xornalismos como persoas que se queiran informar. O que sí, estou convencido é que hai certas características que deberían de ser comúns a todas as disciplinas xornalísticas. Estas deben ser o rigor, a honestidade e a fidelidade.  No caso da fidelidade, non debe ser unha fidelidade á verdade xa que non existe en termos de verdade absoluta, pero sí fidelidade a intentar ser o altofalante do que un cre que ve e do que acontece. Isto significa que non debe coñecer unha realidade pero logo contar outra distinta. A raíz de disto vai xurdindo todo.

…como dicía Eric González nas súas “Memorias líquidas” o xornalista debe pasar un pouquiño de fame. Isto faiche estar máis preto da realidade e ter máis mala hostia.

  • Dito isto, cúmprese o que acaba de definir?

Non, claro que non se compre.  Non hai ningunha disciplina onde se cumpran de forma rigorosa os seus principios básicos e menos no xornalismo. Esta disciplina é crucial coa importancia que ten xa que ao final o que se está a facer é formar opinión pública. No momento que tes está arma tan importante nas mans é lóxico que haxa xente que a queira utilizar no seu propio beneficio e non no dos cidadáns.

Vimos dunha época na que o xornalismo estivo secuestrado pero agora estamos noutra diferente. É a época na que grazas ás novas tecnoloxías e a situación de crise que vivimos o xornalismo, polo menos en España, volve a rexurdir. Hai novos medios, xente nova e tamén xornalistas que pasan fame pero como dicía Eric González nas súas “Memorias líquidas” o xornalista debe pasar un pouquiño de fame. Isto faiche estar máis preto da realidade e ter máis mala hostia.

Entón, nestes momentos, danse moitas cualidades para que xurda un xornalismo que para min é moi fiel á idea orixinal. É esa idea que dicíamos ao principio  de contar o que o poder non quere que se conte.

  • No caso dos periodistas que pasan fame, son, sobre todo os freelances?

Os freelances  e os non freelances. Coñezo xente que traballa por 750 euros ao mes traballando dez horas, seis días á semana. Hai freelances que cobrando menos por peza ou estando máis explotados se traballan arreo e enganchan unha boa historia poden cobrar iso nunha semana. Hai poucos pero hainos.

Hai que ter en conta que un xornalista que está con contrato non ten a posibilidade de ingresar máis do que estipula o contrato. Sobre todo porque non ten horas extras para facer outras cousas.  No caso dos freelances se cadra lle teñen máis amor á profesión, cousa que envexo. Valoro a actitude de usar os seus cartos para pagar billetes, comida, hotel etc  e unha vez alí, chamar para saber que están no lugar e así poder mandar as reportaxes que lles soliciten.

Como reacciona ante certo tipo de xornalismo representada en, por exemplo, Telecinco?

A este tipo de xornalismo téñolle o máximo respecto. Son compañeiros que se intentan gañar a vida. O que pasa é que tanto no xornalismo político, no deportivo, no do corazón etc hai xente que traballa de xeito honrado pero tamén están aqueles que utilizan o xornalismo para fins propios como gañar máis cartos, ter máis poder e influencia.

A min o xornalismo do corazón non me gusta e non o vexo. Aínda así coñezo xente dese mundo que se dedica á súa profesión con paixón, rigor e honradez. Eu non podo critica isto. Mentres haxa xente que queira estar informada sobre ese campo e lóxico que haxa xornalistas que se dediquen a iso. É tan respectable como calquera outro tipo de información.

  • No xornalismo do corazón é onde se produce máis intrusismo laboral?

Tampouco coñezo moito o mundo do corazón, mais non creo.  O que pasa é que o xornalismo é unha disciplina que, polas súas propias características, está aberto ao intrusismo. Non precisas ir á Facultade para ser un bo xornalista. Hai xornalistas que estudaron a carreira, teñen a licenciatura, o título e están metidos na Asociación de Prensa  pero que prostitúen bastante máis a profesión que outros que estudaron, por exemplo, Ciencias Políticas e están no Congreso facendo crónica política.

Por iso vós digo que nesta profesión para ver se se exerce ou non o xornalismo e na práctica, non na formación que poidas ter. O mellor exemplo  disto é Alberto Sicilia, un dos corresponsais que agora está a informar sobre a crise grega. El é físico pero o home ama o xornalismo. O verán pasado pasouno informando en Ucraína. Este verán está alí, en Grecia,  durmindo en hostais de mala morte. Eu non podo dicir, mentres estou de vacacións en O Grove,  que ese home non é xornalista. Para min é xornalista, físico de formación pero xornalista de vocación, de facto e de corazón

Cal foi a entrevista máis dura que fixo?

A un refuxiado palestino  co campamento de Jabalia de Gaza. Non foi por ser a máis dura senón porque foi a primeira das máis duras que fixen, alá por marzo do 2014. O que comentou foi que se os seus fillos ían a ter a vida que el tivo prefería que morresen.

Este ano volvín a Gaza para entrevistar a xente con historias máis duras ou amoladas pero con aquel home, ao ser a primeira vez que tiven contacto coa situación  foi a que máis me chegou.

A entrevista desexada é aquela que a actualidade marca.

  • E cal é a que máis anhela conseguir?

Ningunha en especial. A entrevista desexada é aquela que a actualidade marca. Por exemplo, cando foi o referéndum grego a entrevista desexada era a de Tsipras, Varoufakis ou Merkel.

Despois para lucirte como xornalista están as entrevistas de personaxes mundialmente coñecidos como o Papa ou Obama. Aínda así, coa escusa  dunha entrevista en profundidade gustaríame coñecer a certa xente. Por exemplo, a min gustaríame facerlle unha entrevista en profundidade a Beiras, unha personaxe á cal admiro dende fai moito tempo. Ademais propúxenlle ao meu director de “El Intermedio” (xa case o teño medio convencido) facerlle a este home unha entrevista porque é unha persoa que ten moito que dicir neste momento das confluencias na esquerda. Ademais o coñecemento que posúe Beiras é incrible. É unha mente privilexiada da política, da economía etc. Se incluso  Fraga recorría a el, aínda que non o recoñecía, para lexislar en materia económica como a negociación da cota Láctea ou Pesqueira con Bruxelas. Isto débese a que nos 70, Beiras xa tiña tras del unha biblia en canto ao coñecemento dos sectores produtivos galegos.

Con este tipo de persoas sempre aprendes cousas cando realizas as entrevistas. Tamén aprendería con calquera Premio Nobel, aínda que Vargas Llosa cando lla pedín no foro de rexeneración democrática de Rosa Díez doume largas. Aquí e onde hai que diferenciar ao escribidor, como el diría, e ao Vargas Llosa político. Tamén me gustaría entrevistar aos meus escritores preferidos aínda que iso sería narcisismo xornalístico.

Para rematar esta profesión dáche a posibilidade de facer cousas que che gustan. No meu caso encántame viaxar a lugares estraños de aí que cando hai unha percha de actualidade dígolle ao meu director de se por exemplo podemos ir a Gaza, non por vicio.

Cree que as televisión, periódicos, radios se converteron en medios de propaganda para os partidos políticos e sobre todo para os que gobernan?

No caso dos partidos máis convencionais pode ser que sí. Máis que para os partidos políticos como tales, serven para intereses máis ben económicos, xa que aos partidos tamén lles pertencen eses intereses. Pola súa banda os medios xeralistas son instrumentos paralelos aso partidos políticos para a representación de certos tipos de intereses económicos. Isto significa que os partidos son a pata dun banco, outra parte son os medios xeralistas sendo o dono do banco eses intereses económicos que aquí, pois están representados no IBEX 35.

Neste caso póñovos o que di Rajoy sobre que “de lo único que se arrepiente es de haber salvado La Sexta.” O que a xente non sabe é que se el non facilitase que La Sexta acabase sendo de A3MEDIA e por conseguinte do Grupo Planeta, esta cadea ía a pertencer a outro grupo empresarial. Ese grupo era Al Jazeera, que traballa en España con Mediapro. Se La Sexta caía en mans de Al Jazeera convertíase nunha cadea incontrolable debido a que este grupo empresarial ten un poderoso músculo financeiro e podían reflotar a cadea. Por iso Rajoy tivo tanto interese en que La Sexta quedase en mans do Grupo Planeta xa que así quedaba en mans duns amigos. Así que Rajoy di o que di pero non conta a verdade.

Entón, o que se require, cando un medio é pequeno e limitado, por exemplo a Internet, é máis esforzo, mellores novas e máis exclusivas.

Fotografía: María Pena Fraiz

Fotografía: María Pena Fraiz

Os medios de difusión que se encontran maioritariamente en Internet son capaces de chegar ao gran público?

Póñovos un exemplo. Antes de comezar a campaña electoral do 24 de maio Esperanza Aguirre tiña todas as papeletas para gañar practicamente por maioría absoluta en Madrid. Aquí aparece Infolibre  que é un xornal dixital dos que menos seguidores ten xa que presenta unha política de subscrición un pouco estraña. Pois ben, Infolibre empezou a tirar exclusivas sobre uns temas de investigación do cal La Sexta estábamos bastantes con ditas exclusivas así como tamén varios xornais en papel se fixeron eco da información. Ao final todo isto pasoulle factura ao PP de Madrid.

Entón, o que se require, cando un medio é pequeno e limitado, por exemplo a Internet, é máis esforzo, mellores novas e máis exclusivas. Cando o que se conta é de verdadeiro interese acábase chegando a todo o mundo. A raíz disto a xente entenderá que os informativos de TVE, Telecinco, Antena3… non lle contan certas cousas que sí llas contan este ou outro medio. Se se sumando tamén o de escoitar a radio ou ler os xornais esa persoa seguro que acaba recorrendo a Internet. Digo isto porque alguén que so vexa os informativos de TVE non debe ter moita gana de estar informado.

O que sí segue a ser diferente, é que este medios convencionais teñen a exclusividade á hora de marcar a axenda. Por exemplo, unha portada de El Mundo ou ABC, aínda que non sexa certa o que conta, vai a estar en tódalas radios e televisións. Niso seguen a ter prioridade mais os resultados das últimas eleccións o que amosan é que a xente está a cambiar. Isto significa que se as persoas non se informaran por Internet, partidos coma Podemos ou as Mareas non terían tanto coñecemento ao nivel da rúa xa que non saen nos medios convencionais. Por exemplo, no caso de Galicia escasas foron as mencións a Xulio Ferreiro ou Martiño Noriega por parte da TVG.

Con respecto á presión que se sofre no voso traballo onde se da máis; no sector público ou no privado?

Probablemente no sector público xa que é máis directo.  É máis directo porque o director da emisora publica quen  o pon aí é o político que nese momento manda. Se o que traballa neste lugar se sae da liña o máis probable e que se vaia á rúa. So hai que ver o que acontece en TVE, Canal Sur, TVG, TV3.. que son, por desgraza, medios ao servizo do goberno correspondente.

O ámbito privado é outro mundo. Sempre están os cartos de por medio. É dicir que se hai presións ao que dirixe pode darlle igual xa que está a gañar cartos coa información ou pode ser sempre a cambia de algo.

 Era a primeira vez que se informaba da chegada de chapapote á Mariña Lucense…Aos cinco minutos tiña unha chamada do director de RNE en Galicia, Xosé Luis Blanco Campaño, xubilado nestes momentos, que de onde demos sacara esa información.

  • Podería por algún exemplo dalgún político ou afín a el que chamase para queixarse do seu traballo?

A título persoal que eu saiba non. O que che podo contar son as miñas experiencias, non cun político, senón cun superior de RNE que ocorreu cando eu traballaba en Lugo.

Todo isto pasou na época do Prestige. Chamei á Capitanía Marítima de Burela para preguntar se había algunha novidade con respecto ás manchas de chapapote. A resposta foi positiva. Había unha mancha a unhas 25 millas da costa. Era a primeira vez que se informaba da chegada de chapapote á Mariña Lucense e, por suposto, din esa información. Aos cinco minutos tiña unha chamada do director de RNE en Galicia, Xosé Luis Blanco Campaño, xubilado nestes momentos, que de onde demos sacara esa información. A información proviña do Capitán Marítimo de Burela pero X. L. Blanco insistía en que por que non o chamara a el para contrastar a información. O cuestión é que xa estaba contrastada por quen tiña que facelo, que era o capitán.

A consecuencia de todo isto. Eu non volvín a realizar a información política a nivel autonómica (sí para Lugo). Tamén ocorreu que o goberno de España decidiu que toda a información sobre o Prestige concentraríase no Comisionado que estaba montado en A Coruña. Ademais, As Capitanías Marítimas a partir dese momento non podían falar cos medios de comunicación.

Como é traballar con Wyoming ?

Wyoming é tipo moi normal e moi humilde. É unha persoa moi coherente. A xente que intenta desmontar a Wyoming é porque precisamente lles fode que sexa coherente. O que el di é sempre porque está completamente convencido. Por exemplo, eu estou convencido de que parte das burradas que di Marhuenda tenas que dicir porque se sinte obrigado a dicilas.

Wyoming, fóra de guión e de programa, é aínda máis vehemente coas súas ideas. É un multimillonario que o sábado colle e vai a Barcelona a dar unha charla con Ada Colau na rúa diante da xente cando non ten necesidade diso. Ou chámao a Marea Verde en Alcalá de Henares e alá vai porque está convencido. Podería estar viaxando tódolos fines de semana  por Europa sen queimarse e seguir a facer o seu traballo. El móllase políticamente e ven de firmar hai nada un manifesto con outros artistas. A dereita o que non entende é que podas ser de esquerdas e ter cartos. Eles pensan que na esquerda só podes ser pobre.  O ABC sacou unha vez que tiña 19 pisos como se fora un problema. Un home que leva trinta anos traballando na televisión e que é unha estrela. O que lles fode é que non teña os cartos en Suíza coma eles.

A dereita o que non entende é que podas ser de esquerdas e ter cartos.

O que vós facedes é motivar os cidadáns de forma crítica pero con humor?

O que facemos é informalos e dar o noso punto de vista con humor. Empezamos creando un programa de humor con Usun Yoon sacándose o carné nun pobo e contando chistes de “Falete”. Iso era o Intermedio. Pero vimos que había cousas de actualidade nas que traballábamos e vimos que eran os máis vistos. A xente cre no que dimos e quere saber o que pensa Wyoming destas cousas. Cren na nosa veracidade. A raíz diso chegamos ao que hoxe en día é o Intermedio. Informamos dende un prisma progresista e de igualdade, por iso recibimos críticas. Sempre que facemos unha reportaxe sobre inmigración non falta nunca que alguén nos diga “¿Por qué no los metes en tu casa?”

Hai límites no humor?

Eu coido que non. Escoitei o outro día a Dani Rovira falando sobre o tema do humor negro que dicía “El humor negro es como el follar sin condón porque hay que saber dónde se hace”. Eu fago miña esa idea. A min encántame o humor negro pero o fago cos meus colegas porque cara o público penso a quen podo estar ofendendo. Nun círculo íntimo claro que fago chistes de humor negro.  Cada un ten os seus límites e eu teño claros os meus e non ofendo ao que non merece ser ofendido. Chamarlle “El Luísma de la política” a Carlos Floriano é porque o ten ben merecido. Trátanos de parvos aos cidadáns coas merdas que conta e nós chamámoslle o tonto da política. É diferente. No intermedio non nos meteriamos con Schäuble, o ministro de finanzas alemá, por ir en cadeira de rodas. Pero no outro lado sí que o fan deste modo e chámanlle gordita a Ada Colau.

En termos persoais, sentícheste ameazado o facer unha entrevista?

Non, para nada.Un día aparquei o coche para ir a un garito do barrio de Salamanca e ao volver tiña o coche untado de merda de can. As veces tamén vou pola rúa e soltan “mira al rojo ese”,  pero mais nada.

Un día aparquei o coche para ir a un garito do barrio de Salamanca e ao volver tiña o coche untado de merda de can

Hai críticas as túas reportaxes por perseguir aos políticos coma se fose un escrache. Enténdelo?

Sí. Sobre todo sabendo de onde veñen as críticas. Hai xente como Bieito Rubido (director do ABC) que me tapa o micrófono e me tapa a cámara pero logo o violento son eu.

Tendo o posto que ten cre que é adecuada esa actuación?

Non, e xa llo dixen a el a cara. Como pode ser que sendo xornalista actúe desa maneira? Trateino de vostede e perdinlle perdón. Que conste que aínda que me traten así seguirei facéndoo mil veces. As críticas que recibín viñeron de xente como Alfonso Rojo. O que vou dicir é algo bruto pero o certo é que os cans sempre defenden aos donos aínda que estean facendo a burrada máis grande do mundo.

Os que levamos moitos anos de periodistas sabemos quen é Bieito Rubido e o que fixo como director da delegación de Antena 3 e como director da Voz de Galicia. Eu non o considero xornalista. Esta semana dixo que había que pechar todas as facultades de periodismo en España e centralas en catro centros. El debe pensar que os periodistas só poden traballar nos medios convencionais, o cal é un tremendo erro.

IMG_3950

Foto: María Pena Fraiz

Cres que hai unha continua negación da realidade nos políticos?

Sí, por suposto.

Partindo diso, non cres que os cidadáns están indefensos ante a mentira?

Se os xornalistas non facemos o noso traballo seguro que sí. O que pasa é que neste país a xente non ten moito interese en estar informada. Hai un déficit total de educación que espero que algún día se poida solucionar. Aínda así, nos tempos que corren o cidadán que quere estar informado ten os medios ao seu alcance, coido que máis que hai dez anos. Ten que haber unha defensa activa, xa non é cuestión de ir ata o kiosko ou acender a tele. Hai que ir a varios sitios para obter unha boa idea do que acontece.

O que pasa é que neste país a xente non ten moito interese en estar informada. Hai un déficit total de educación que espero que algún día se poida solucionar.

A política corrompe máis a tódolos niveis?

Sí, a tódolos niveis. Pero corrompe máis a nivel local. Unha vez pregunteille a un alcalde que fora ministro se había posibilidades de que o volvera ser e díxome: Qué? Para non poder mandar? Un alcalde manda moito máis que un ministro.

Beiras díxonos que a transición foi unha trapallada e que vivíamos nun tardofranquismo. Está de acordo?

Así resumido pode parecer unha burrada, pero no fondo é así. O poder económico segue nas mans da mesma xente que estaba no franquismo. Ideoloxicamente, o país é herdeiro do franquismo. Que varios medios de comunicación critiquen a aqueles queren desenterrar aos seus antepasados das cunetas ou que digan que non queren ver nada que teña que ver co franquismo mostra esa herdanza. España foi o único país no que o fascismo triunfou e iso tivo as súas consecuencias. Sí é verdade que se deron pasos moi grandes, iso non se pode negar.

No teu libro falabas dos conversos que se deitaban franquistas e se levantaban democráticos….

E ademais hai moitos que son fillos de franquistas e polo tanto non son capaces de loitar contra algo que representou aos seus antepasados. Pero houbo momentos en que a meirande parte do país pediu que se rompera con aquelo porque implicou dor, mortes. Moitas familias aínda non recuperaron a dignidade dos seus antepasados e hai moita xente que non o quere ver. Non nego que houbo moitos que foron vilipendiados pola república, certo, pero eses xa recuperaron a súa dignidade dende fai tempo. Pero unha vez que volta a democracia non é posible que a xente que non sabe onde están enterrados os seus non reciba apoio do Estado. Se te metes por eses terreos acúsante de “revanchista” e “guerracivilista”. Estas son as herencias do franquismo, asíque ahí estaría dacordo con Beiras.

Moitas familias aínda non recuperaron a dignidade dos seus antepasados e hai moita xente que non o quere ver

Estes días estase comentando que entre as rúas que van cambiar de nome en Madrid atópase a de Álvaro Cunqueiro porque militou un tempo na falanxe. A Real Academia Galega indignouse ante a posibilidade desta medida, Qué opinas?

Unha cousa é ter militado na falanxe e outra ser un “golpista”. Non me parece normal que haxa unha rúa co nome do xeneral Yagüe. Pero pensemos, De onde sae que queiran quitarlle a rúa a Cunqueiro? Hai realmente algunha información por parte do concello de Madrid? Non lle van quitar a rúa nin de broma. A RAG podía  facer ruído para que quitaran en Madrid a rúa Sanjenjo ou Ginzo de Limia. Despois a xente quéixase de que o concello de Madrid saque unha web para desmentir informacións. É normal que queiran facelo porque a calquera carallada que fai alguén de Ahora Madrid xa saltan.

Achégase o dono do bar Ixo a nosa mesa e pásanos nun papel unha pregunta para facerlle a Gonzo, que sorrí e parece que xa sabe por onde vai ir a cousa.

Aí vai a pregunta do noso amigo, Que Europa queremos a dos mercados ou a dos cidadáns?

Está clarísimo, a dos cidadáns. Pero en España fíxose un referendum sobre a constitución europea e votouse que sí polo impulso dos dous grandes partidos, PP e PSOE. En Francia fíxose máis dun referendum ata que saíu o sí. O problema é que esta Europa foi pensada dende o principio para o mercado e non para os para os cidadáns.

Como último, podes definir, nunha palabra ou frase, aos seguintes políticos?

– Mariano Rajoy: un engano.

– J. Mª Aznar: vítima do seu propio ego.

– Esperanza Aguirre: a mentira.

– A familia Pujol: “La Familia” (voz e xestos de Marlon Brando en “El Padrino” seguido de risas a esgalla).

– Pablo Iglesias: (risa de Gonzo) vai camiño de pasarlle o mesmo que a Aznar, ou sexa, comido polo seu propio ego.

– Albert/Alberto Rivera: un produto de marketing político.

– Rosa Díez: devorouse a se mesma. A única que puido acabar con ela mesma.

– Ada Colau: está por ver.

Manuela Carmena: non ten nada que demostrar.

– Pdro Snchz /Pedro Sánchez: outro prdto de mrktng pltco/outro produto de márketing político.  (a risa increméntase).

– Susana Díaz: vella política disfrazada de nova. O típico barón (neste caso baronesa) territorial de 40 anos.

Bonus galegos:

– Alberto Nuñez Feijoo: fff…eu resumiríao así…pfff (xesto e son dun suspiro)

– Xosé Manuel Beiras: a política feito home tanto para o bo coma para o malo, pero política pura e dura.

– O defunto M. Fraga: que en paz descanse. Os mortos están mortos

IMG_3982